قلبهای خالی... - سوفیا
سفارش تبلیغ
صبا

   خداوند در قران می فرماید: من جن و انس را نیافریدم مگر اینکه مرا پرستش کند(ذاریات). هنگامی که به ناکامیها و شکستهایی که در زندگی متحمل می شویم و درد و رنجی که در این جهان به دوش می کشیم، نگاه می کنیم به معنای واقعی این آیه پی می بریم. ما خلق نشده ایم مگر برای عبادت خدا. اما قصه این است که خدا به عنوان مبدا و منشاء تمام نیکیها و متعالی از هرگونه کجی و کاستی چه نیازی به عبادت ما دارد؟ خداوند در قران می فرماید: عبادت شما به سود خود شماست و خود نیازی به عبادت شما ندارد(زمر). با عبادت خدا ما به تعالی می رسیم. به قول افلاطون، در این جهان ما باید شبیه خدا شویم، یعنی چنان زندگی کنیم که هنگام مرگ صفات نیک خداوند در ما نیز متجلی باشد(افلاطون، جمهوری).

   حضرت ابراهیم پدر ایمان است. خداوند او را دوست خویش( خلیل الله) خواند. ابراهیم در کهنسالی که صاحب اسماعیل شد، دلش از عشق فرزند سرشار بود و خداوند خواست که ابراهیم قلبش را از غیر او خالی کند. و او فرزندش را به قربانگاه برد با همه ی ترسها و لرزهایی که در وجود هر انسانی هست. اضطراب، امید و نامیدی، رنج از دست دادن در همه ی ما وجود دارد اما "خداوند عشق است و ابراهیم رنجهایش را در عشق به خداوند فراموش می کند"( ترس و لرز، کیرکگور).

  فلبهای ما نیز سرشار از چیزهایی است که در مقایسه با عشق خداوند پوچ و بی معنی است." زندگی این جهان جز بازی و سرگرمی نیست "(انعام) . هر یک از ما در این جهان باید اسماعیل خویش را به قربانگاه ببریم و برای خدا از آن بگذریم. حال یا با میل خویش و با ایمان به خداوند قلب خود را خالی می کنیم یا با درد و رنجی که زندگی بر ما تحمیل می کند، هر آنچه خویشاند ماست را وامی گذاریم . قلبهایمان باید خالی شود...


 



تاریخ : یکشنبه 96/10/17 | 2:52 عصر | نویسنده : rezaasghari | نظر


  • paper | بک لینک دائمی | جستوجوی فایل
  • دانلود کتاب | فروش رپورتاژ آگهی ارزان